Ken je dat, dat je een gezicht ziet in een wolk? Of dat een kier in een boom een doorgang lijkt naar een andere ruimte? Dat schors er zo rauw uit kan zien alsof het geleden heeft?
Het bos is een grote inspiratiebron in mijn werk, er zijn zoveel details te zien en wanneer je deze in je opneemt gaan zij een eigen leven leiden. Het is een plek waar dingen verscholen liggen, alleen door er te zijn ontdek je steeds iets nieuws.

Terwijl ik wandel en kijk, fantaseer ik over de vormen die ik zie. Vormen die deels heel herkenbaar zijn zoals een zwam aan een boom, maar grotendeels ook zo ver van mij als mens afstaan. Het is niet menselijk, maar toch probeer ik er door er een emotie of karaktereigenschap aan te koppelen iets menselijks aan toe te voegen. Hoe zou een object als een zwam bewegen?

Mijn werk is een greep van vormen en composities die ik tijdens mijn wandeltochten heb gezien. En deze heb ik vertaald naar een eigen beeld, waar bepaalde details meer worden vergroot en andere details meer naar de achtergrond verdwijnen.

 

Maart 2020